Ο φασισμός ζει....και μας χτυπάει την πόρτα;

Η ιστορία επαναλαμβάνεται λένε, και μάλλον τις περισσότερες φορές έχουν δίκιο. Δεν πέρασαν και πολλά χρόνια από τότε που ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος και το οικονομικό κραχ του ΄29 που ακολούθησε, έφεραν στην Ευρώπη τον φασισμό. Η κρίση των δημοκρατικών θεσμών, η οικονομική ανασφάλεια και η αναζήτηση ταυτότητας δεν αποτελούν σύμπτωμα εκείνης της εποχής. Είναι ταυτόχρονα η καθημερινότητα πολλών εκατομμυρίων Ελλήνων. Και ναι, ο φασισμός εξακολουθεί να αποτελεί απειλή ακόμα και σήμερα.

Βέβαια, δεν είναι τόσο ευδιάκριτος όσο παλαιότερα αλλά μπορεί κανείς να τον συναντήσει μέσα στον φόβο της φτώχειας, της εργασιακής  ανασφάλειας, της περιθωριοποήσης και της ξενοφοβίας. Από την μία βρίσκεται ο επιβεβλημένος αλλά όχι δικαιολογημένος φόβος έναντι των μεταναστών, από τον οποίο έχει ποτιστεί μεγάλος μέρος των μικρομεσαίων και των φτωχώτερων τάξεων. Οι αερολογίες πως οι αλλοδαποί παίρνουν τις δουλειές των Ελλήνων και έχουν εν γένει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την οικονομική κρίση, θα έπρεπε καλύτερα να μεταφραστούν ως καλά καμουφλαρισμένος φασιστικός λόγος που εκμεταλλεύεται τον φόβο του διαφορετικού και την απογοήτευση των Ελλήνων για την οικονομία. Η ανυσηχία των πολιτών πως η δημοκρατία όπως την βιώνουμε σήμερα δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει αυτή την «οικονομική-κοινωνική-πολιτιστική απειλή» δεν έχει τις ρίζες της στους ίδιους τους μετανάστες αλλά στην κρίση των πολιτικών θεσμών, για την οποία ευθύνονται αποκλειστικά αυτοί που τους εκπροσωπούν. Και όμως κάπως έτσι καλλιεργείται το έδαφος του φασισμού. Την στιγμή που οι σοσιαλιστικές και αριστερές αντιλήψεις απαξιώνονται, οι δεξιές λύσεις φυτρώνουν.

Το είδαμε και στις αυτοδιοικητικές εκλογές τις Κυριακής. Η απογοήτευση των πολιτών για τα μεγάλα δημοκρατικά κόμματα από την μία, η άνοδος του πιο ακραίου ίσως φασιστικού ελληνικού κόμματος από την άλλη, της Χρυσής Αυγής. Ακόμα και αν το 5,3% που εισέπραξε από τον δήμο Αθηναίων φαίνεται σε κάποιους μικρό ποσοστό, ας σημειωθεί στις βουλευτικές εκλογές του 2009 το ποσοστό αυτό ήταν 10 φορές μικρότερο, ίσα που άγγιζε την μισή μονάδα. Αν θυμηθούμε την περίπτωση του Χίτλερ, βλέπουμε πως οι ναζί στις εκλογές του 1928, πριν από το κραχ, συκγέντρωναν μόνο το 2,8 %.  Μέσα σε δύο μόλις χρόνια βγήκαν δεύτερο κόμμα με 18,5%, ενώ ακόμα δύο χρόνια αργότερα πήραν την εξουσία στα χέρια τους με 37,2%. Για να μην δραματοποιούμε τις καταστάσεις βέβαια, απειλή δεν είναι ούτε το 5,3% ούτε το ίδιο το κόμμα. Το θέμα είναι πως αν τα φασιστικά κινήματα αρχίσουν να παίρνουν ψηφοφόρους με το μέρος τους, τότε άλλα κινήματα που θα θελήσουν να τα ανταγωνιστούν θα υιοθετήσουν στοιχεία από τον λόγο και την πολιτική τους.

Ο φασισμός είναι παρών σήμερα. Ζούμε στην εποχή του οικονομικού φασισμού και όσο αυτός υπάρχει οι φόβοι μιας ενδεχόμενης μεγαλύτερης κρίσης αυξάνονται. Το μόνο όπλο του πολίτη  είναι η αντίσταση σε όλες αυτές τις φασιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις που τον πυρπολούν καθημερινά. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης δεν θα αφήσει τα περιθώρια μιας επανάληψης των παλαιότερων λαθών, Ο Έλληνας θα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι έχει μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης από τους μετανάστες για την οικονομική κρίση της χώρας. Ψηφίζοντας κυβερνήσεις βουτηγμένες στην διαφθορά έφτασε η χώρα στο αμήν και τώρα όλοι αποποιούνται τις ευθύνες τους. Η λύση μοιάζει να είναι μία -συνειδητή ψήφος- δημοκρατική και ανθρώπινη.

li_mos